Manuel Rico Verea[1]
Dende aquel momento afianza o seu compromiso coa Lingua Galega e imbúese en
varios estudos sobre a tradición, a investigación e a música. Entre os postos
destacados que desempeñou está a inspección educativa, na subdirección xeral de
Política Lingüística e foi tamén xefe do Gabinete de Normalización Lingüística
da Consellería de Educación.
Atesoura unha inxente cantidade premios no seu haber e de obras escritas, coma o Cancioneiro popular das terras do Tamarela (1989), publicado por Galaxia.
Jesús López García (Suso de
Marcos)[2]
Xa dende pequeno chama a súa atención a talla, xa que o seu pai realizaba
apeiros con madeira. Trasládase, posteriormente, á Coruña onde compaxina o seu
traballo en talleres de artesanía coa formación na Escola de Artes e Oficios. Completa
a súa formación na Escola central de Madrid, onde se traslada no ano 1973,
traballando con destacados escultores e coñecendo novidosas tendencias
vangardistas.
No ano 1975 realiza a súa primeira exposición e ao ano seguinte recibe a
terceira medalla en escultura do Certame Nacional de Belas Artes.
En 1979 trasládase a Málaga para ocupar a praza de Axudante de Talla na
Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos, e en 1992 acada a praza de
profesor numerario da materia de Talla en Madeira.
"As súas inquedanzas culturais ( exposicións e obras súas lle vinculan á Literatura, á Historia, á Pintura. ..), a súa progresión no emprego de materiais (primeiro, madeira; logo ferro e madeira; máis tarde, cristal, auga, ferro, poliéster, metacrilato, luz artificial...), as súas frecuentes exposicións e os nomeamentos de carácter académico (ingreso en 1986 na Real Academia de Belas Artes de San Telmo e en 1991 na Real Academia Galega de Belas Artes de A Coruña ), amosan o seu afán de progreso e perfeccionamento artístico, así como a súa incuestionable valía como escultor"[3].
Xosé Luís Rivas (Mini)
O interese pola música vénlle de sempre. Xa con 15 anos monta a súa
primeira banda cuns amigos e mais adiante forma parte dun coro. Foi integrante
de Fuxan os ventos, grupo de gran renome na década de 1970, e cuxo repertorio
estaba baseado na canción protesta e na música tradicional. A música era
naquela altura un xeito de reivindicar a situación das clases oprimidas e de
amosar ao público cancións do noso. Posteriormente retoma a loita da man da
agrupación A Quenlla, formada a comezos dos anos 1980.
Foi mestre durante 37 anos, sempre no rural. Ao comezo da súa carreira, o
galego estaba prohibido e era considerado unha lingua de pailáns. O feito de
que o usase nas súas aulas era unha firme mostra de compromiso lingüístico e
pedagóxica. Pon fin á súa etapa docente en 2011, tras exercer durante moitos
anos no CPI Armando Cotarelo Valledor, en Boimorto. Realizou, tamén, un inmenso
labor de recompilación de folclore galego.
Milita no BNG e foi elixido alcalde de Boimorto por esta formación en 2015.
Foi deputado do Parlamento de Galicia dende 2016 até o fin desta lexislatura,
en que decidiu poñer fin ao seu ciclo político.
Luz Casal[4]
Con 19 anos trasládase a Madrid coa intención medrar artisticamente.
Percorre distintas discográficas, colabora con importantes cantantes e grava as
súas primeiras maquetas. En 1982 sae o seu primeiro álbum que marca o despegue
da súa carreira musical, aínda que podemos situar no ano 1989 o recoñecemento
como intérprete xa a nivel internacional.
Atesoura mais de 20 discos entre os de estudio e os recopilatorios e no ano 2022 engadiu o traballo en directo "Solo esta noche" ao seu haber.
[1] Web Galicia Digital [https://galegos.galiciadigital.com].
[2] Web Suso de Marcos
[https://susodemarcos.com/].
[3] Biografía Suso de Marcos na web do CPI Armando Cotarelo Valledor [https://www.edu.xunta.gal/centros/cpiarmandocotarelo/?q=taxonomy/term/66&destination=taxonomy%2Fterm%2F66].
[4] Web oficial de Luz Casal
[https://luzcasal.es/].
Comentarios
Publicar un comentario